18.Jun.2014 KTMS – Review beklimming 2014

Een gast-blog door Jadinda van Gunst

Het is gek om te bedenken dat het alweer bijna 1,5 week geleden is dat we de Mont Ventoux hebben beklommen. Nog iedere dag ben ik even terug op de berg en bij onze prestatie. Soms omdat men vraagt hoe het geweest is, soms gewoon in gedachten. Hoewel het maar moeilijk onder woorden te brengen is hoe het is om de Mont Ventoux te beklimmen tijdens een evenement als dit ga ik het toch proberen.

Zaterdagochtend om half 5 gaan we richting Zuid Frankrijk, als we bij Lyon komen staat het verschrikkelijk vast en lopen we flink wat vertraging op. Bij iedere berg/heuvel die we vanaf dat moment tegen vragen we ons af “zal dat hem zijn?”. Vlakbij Orange weten we het zeker: Dit is hem. Ineens duikt hij daar op, de berg waar het maandag om zal gaan: de Mont Ventoux. Na ruim 13 uur onderweg te zijn geweest bereiken we onze eindbestemming en kunnen we er niet meer omheen. Vanaf het terras bij ons huisje hebben we uitzicht op de Mont Ventoux en het begint nu wel echt te kriebelen.

berg-inleidng2

Zondag zijn we al vroeg wakker en na wat boodschappen te hebben gehaald en ons eerste Franse croissantje te hebben gegeten gaan we onderweg naar Sault. Vandaag gaan we de route met de auto rijden zodat we een beetje een idee krijgen hoe de route morgen zal zijn. We houden bij hoe lang we er vanaf ons huisje overdoen naar het startpunt in Sault. Na ongeveer een half uur rijden we langs de plek waar morgen de massastart zal zijn. Nu wordt het spannend!

Zoals we al gehoord hadden gaat de route eerst een stukje naar beneden, dat zien we met vertrouwen tegemoet ;). Daarna zitten er stukken van stijging in maar ook stukken die vlak lijken te zijn en dus een mogelijkheid geven om op adem te komen. Na 20 km komen we bij Chalet Reynard en besluiten we al zittend in de auto dat het tot daar te doen moet zijn, het zal zeker niet makkelijk worden maar dit zouden we moeten kunnen. De grote tent voor morgen staat al klaar en de spanning blijft maar toenemen, morgen gaan we deze berg echt beklimmen!

Na Chalet Reynard heeft zelfs de auto moeite met de klim! Dat betekend niet veel goeds voor morgen. Dit gaat zonder twijfel afzien worden. Op de top zetten we de auto even stil en komen we tot de conclusie dat het morgen geen makkie gaat worden. De tempratuur zal daar zeker een rol in spelen want zelfs aan de top is het nu nog zo’n 26 graden en dan is het al 10 graden minder warm dan toen we wegreden uit Sault.

Vanaf Sault rijden we over de berg door naar Entrechaux, waar we onze startbewijzen op kunnen halen. Er zijn hier al ontzettend veel mensen aanwezig en ik vind het nu echt heel spannend worden! Sommige mensen zijn al op de fiets gekomen, er zijn mensen die de berg al “even” zijn wezen verkennen maar er zijn ook mensen zoals wij die voor de 1e keer meedoen en het allemaal maar spannend vinden. Het klinkt in ieder geval alsof iedereen er helemaal klaar voor is en daar word ik gek genoeg alleen maar zenuwachtiger van.

IMG_20140608_134139 IMG_20140608_135033

Nadat we de startnummers hebben opgehaald en de laatste formulieren hebben ingevuld gaan we terug naar het huisje voor een ontspannen dag bij het zwembad met ’s avonds een goed bord pasta ter voorbereiding op morgen. Als we ’s avonds op de bank zitten nemen we de route voor morgen nog even 1x samen door. We zijn het erover eens dat we rustig aan gaan beginnen, er zullen een heleboel mensen sneller en meer ervaren zijn dan wij dus we beloven elkaar echt ons eigen tocht te fietsen. We hebben morgen alle tijd en spreken af bij elkaar te blijven en samen te genieten van alles wat er mogen gaat gebeuren. We gaan ervan uit dat we de laatste zijn die boven komen, dan kan het alleen maar meevallen. Als we uiteindelijk gaan slapen hebben we er vertrouwen in dat we morgen een mooie tocht gaan maken en dat het goed moet komen.

Hoewel ik bang was dat ik van alle spanning niet goed zou kunnen slapen viel dat uiteindelijk gelukkig heel erg mee. We waren wel bijtijds wakker maar de goede nachtrust hadden we vast binnen. Tijdens het pakken van de laatste spullen en het aankleden begonnen de zenuwen toch wel echt te komen. Pff wat is dit spannend en hoewel ik er echt zin in heb overheersen nu vooral de zenuwen.

Zoals afgesproken zaten we om kwart voor tien in de auto op weg naar Sault. Na de auto te hebben geparkeerd konden de fietsen van de auto en kwamen we rond half 11 op de verzamelplaats aan. Daar was één van de eerste vragen die we kregen of we voldoende hadden gedronken. Mijn 1e reactie was: “we zijn nog niet eens gestart!”. Het blijkt dat je met tempraturen zoals die vandaag zijn (bij de start is het 32 ºC) je 2 liter vocht per uur verliest waar je lichaam er maximaal 1,5 bij kan drinken in datzelfde uur. We beginnen dus op hun advies met wat te eten en wat drinken. Dan wordt er omgeroepen “nog 10 minuten”, de kriebels in mijn buik worden nog heftiger maar het gaat nu echt beginnen. De helm zit vast, het startnummer zit op de rug gespeld, de bidons zijn gevuld en we zijn goed ingesmeerd, kortom we zijn er klaar voor. We pakken de fietsen om vast richting de weg te gaan als Laurens zijn achterwiel verliest. Op het moment dat zijn wiel eraf valt horen we “nog minuten”, ik heb het niet meer van de stress en ik voel de hele tocht nog voor de start al in het water vallen. Gelukkig komt één van de andere fietsers te hulp en zit het wiel weer vast voordat we moeten beginnen.

DSCF5878 DSCF5880

Daar staan we dan, in de rij om te starten met nog 1 minuut op de klok. Ik sta naast een mevrouw die voor de 2e keer mee rijdt en zelf ook MS heeft, zij heeft het vorig jaar tot de top gered en gaat het dit jaar weer proberen. Dat geeft vertrouwen voor het behalen van de top. Laurens start achter me, hoewel dat niet helemaal de afspraak was besluit ik het zo te laten en ga ik ervan uit dat Laurens me op het eerste stuk naar beneden wel weer inhaalt.

IMG_20140609_105942

10,9,8,7,6,5,4,3,2,1 GO!!!! Daar gaan we dan! Het is 11 uur en ons Klimmen tegen MS avontuur is echt begonnen.

Tijdens het naar beneden fietsen zit Laurens al snel naast me en heb ik tot mijn grote vreugde een mevrouw ingehaald die het maar raar vond dat ik op zo’n fiets deze tocht ging maken. De eerste kilometers gingen eigenlijk heel aardig en Laurens stelt zelfs voor dat ik wat mensen inhaal. Hoewel dat allemaal prima gaat en ik rustig verder fiets ben ik op een gegeven ogenblik Laurens kwijt. Eerst denk ik nog dat hij er ieder moment aan kan komen maar als ik voorzichtig achterom kijk zie ik hem nergens. Op een wat rechter stuk besluit ik even te stoppen om te kijken of alles goed met hem gaat.

DSCF5888

Als Laurens aan komt fietsen, blijk ik in een te hard tempo vooruit te zijn gefietst en zijn we elkaar daardoor kwijt geraakt. Nu we toch stil staan besluit Laurens zijn ondershirt en handschoenen uit te doen want het is echt bloedheet. Na nog even wat te hebben gedronken gaan we verder en fietst Laurens vanaf nu voorop. Na een tijdje te hebben gefietst stoppen we weer even om wat te drinken, het vlakke gedeelte dat we gister in de auto leken te zien blijkt in de praktijk toch gewoon een behoorlijke stijging te zijn. Fietsend is de route, zeker met deze tempraturen (de tempratuur is gestegen tot 36 graden) toch echt pittiger dan hij gister in de auto leek.

DSCF5906

Op 7 kilometer staan mijn ouders langs de kant van de weg verschillende mensen op te vangen en te voorzien van water en een plek om uit te rusten. En hoewel ik niet de directe behoefte had aan een stop, hebben we hier toch weer even een moment van rust gepakt. Het samen fietsen gaat niet zo goed als we dat in Nederland hebben geoefend maar we gaan verder en komen uiteindelijk samen aan bij de 1e stop van de organisatie. Hier kunnen we even rustig zitten, wat eten en drinken en de bidons bijvullen want het drinken is niet om aan te slepen met deze warmte.

Na op 10 kilometer de stop weer achter ons te hebben gelaten staan bij de volgende bocht mijn ouders weer klaar, hoewel ik dacht die voorbij te fietsen maakte Laurens toch nog even een tussenstop. Het samen fietsen ging meer nadelen dan voordelen krijgen en op dat moment besloten we dat het voor ons beide beter zou zijn als we ieder in ons eigen tempo omhoog zouden fietsen. Ik had het verschrikkelijk moeilijk met deze beslissing want we hadden eigenlijk maar één afspraak en dat was samen omhoog. Toen ik er zeker van was dat Laurens het echt niet erg vond ben ik op de fiets gestapt en verder gegaan, Laurens achter gelaten om nog even een rustmoment te pakken.

Daar ging ik dan, alleen verder. Ik maakte met mezelf de afspraak dat zolang het ging en ik een goed tempo kon vinden, ik in 1x door zou fietsen naar Chalet Reynard. Als dat niet ging, kon ik altijd onderweg afstappen maar het steeds weer opnieuw opstarten na een moment van rust was voor mij heel zwaar en dus besloot ik te kijken tot waar het ging. Onderweg werd ik aangemoedigd door mensen die langs de kant stonden en van fietsers die naar beneden reden. Ik genoot van de tocht en hoewel ik het heel warm had, fietste ik vrolijk door. Met een bidon water gooide ik mijn hoofd onder mijn helm nat en nam ik regelmatig een slok drinken om mijn vocht aan te blijven vullen.

Het moment dat ik de bocht om kwam en daar ineens Chalet Reynard zag liggen zal ik niet snel meer vergeten. De tranen liepen over mijn wangen, ik was zo blij en zo trots dat ik het tot hier gehaald had, dat ik mijn emoties maar gewoon even liet gaan. Hoewel het bij Chalet Reynard een drukte van jewelste was (ook de fietsers en lopers vanuit Bedoin kwamen hier uit) was ik even heel alleen daar. Mijn ouders waren er nog niet en Laurens was nog onderweg. Ik besloot mijn fiets ergens neer te zetten, wat te drinken en maar rustig te wachten. Dat deed ik eerst staand maar besloot toen toch maar lekker een plekje in de tent te zoeken, even uit de zon want veel schaduw was er vandaag onderweg niet te vinden.

Terwijl ik bij zat te komen van het eerste stuk van de klim, kwamen mijn ouders aan bij Chalet Reynard. Mijn moeder kwam mij gezelschap houden, terwijl mijn vader Laurens op ging zoeken. Hoewel het fietsen voor ons beide beter ging toen we ieder in ons eigen tempo konden aanhouden, had je ook geen idee meer hoe het met de ander ging onderweg. Toen er een ambulance vertrok vanaf Chalet Reynard richting Sault, vond ik dat dan ook helemaal niet fijn. Stel je voor dat het voor Laurens zouzijn. Gelukkig kwam vrij snel daarna, Laurens aanfietsen. Ik ben opgesprongen van mijn stoel en naar hem toe gerend. Wat was ik blij en trots dat ook hij het gehaald had!

DSCF5913

Samen hebben we daarna nog een tijdje bij Chalet Reynard gezeten, wat gegeten en gedronken. Na een tijdje voelde ik dat ik moe begon te worden en nog net in slaap viel maar als ik nog langer zou blijven zitten zou dat zomaar eens kunnen gebeuren.

Ik besloot daarom om te beginnen aan de laatste 6 kilometer richting de top. Gelijk werd me duidelijk dat dit echt heel anders was dan het eerste stuk van de route. Ik moest me heel goed concentreren en veel harder werken om de kilometers omhoog te komen. Maar het ging, ik had mijn elektrische hulp wel meer nodig maar het ging, ik haalde zelfs af en toe iemand in! Tijdens de klim zag ik dat mijn accu het zwaar had en dat hij in rap tempo leeg liep maar ik besloot gewoon te fietsen tot hij er echt mee zou stoppen. En toen, ter hoogte van het enige boompje op de berg viel ik stil. Mijn accu was leeg en ik kwam geen meter meer vooruit. Met hulp van één van de vrijwilligers die op een motor voorbij kwam, hem ik mijn accu kunnen wisselen en kon ik door naar de laatste stop voor de top.

IMG_20140609_165733

Toen ik bij die stop aankwam moest ik van de mensen daar echt even afstappen want ik het zag ernaar uit alsof ik het heel zwaar had. Natuurlijk ging dat laatste stuk echt niet makkelijk en doordat ik me zo moest concentreren kon ik niet fietsen en drinken tegelijk maar voor me gevoel ging het nog steeds heel goed. Toch was het zitten in de schaduw met de top in zicht wel echt heel erg lekker. Het bleek dat ik het toch ook wel iets zwaarder had dan ik had gedacht want ik heb dingen gezegd die nergens op sloegen. Wie vraagt er nou in de middle of nowhere of ze een stopcontact hebben om mijn accu op te laden. Maar goed eenmaal daar en na twee glazen cola ging het weer langzaam beter.

DSCF5927

Hoewel ik zeker wist dat Laurens ook onderweg was naar de top, had ik geen idee hoever hij zou zijn en hoe het met hem ging. Mijn ouders gingen daarom met de auto naar beneden om te kijken hoe het met Laurens ging, het liefst zou ik alsnog het laatste stuk met hem samen willen fietsen. Zo zouden we dan toch samen de top halen. Na een minuut of 10 kwam de auto eraan met daarin Laurens, toen hij uitstapte zag ik al dat het niet goed was. Onderweg naar de top had Laurens een spier ingescheurd waardoor hij van de medische staf niet meer verder mocht en dus kon hij alleen met de auto boven komen. Samen met mijn ouders is hij met de auto naar boven gegaan en toen zette ik de laatste 1,7 kilometer in, op weg naar de top.

Wat een kracht krijg je van die laatste loeizware kilometers zeg. De top komt steeds dichter bij en voordat je op de top bent staan er al allemaal mensen te juichen en je aan te moedigen. Op het laatste stuk haalde ik nog mensen in, wat ik stiekem wel heel gaaf vond en toen was het zover, de finish.

DSCF5922

Met een laatste hele scherpe bocht was het dan echt zover, ik had het gehaald: de top van de Mont Ventoux! Weer een moment om een traantje te laten maar vooral om heel trots te zijn op de prestatie van vandaag, want wat was het zwaar maar wat was het een ongelooflijke ervaring.

DSCF5932_2

Het meisje met die fiets met mand voorop (gedurende de dag heb ik heel wat mensen verbaasd doen staan over mijn fiets) was boven op de top gearriveerd! Van de organisatie kreeg ik een glaasje cola en heb ik samen met Laurens op de top van de Mont Ventoux gekeken naar deze bijzondere berg. De dag is totaal niet gelopen zoals we van te voren gepland en gedacht hadden maar wat was het een ervaring. De organisatie was geweldig, aan eten, drinken en verzorging geen gebrek. De controle onderweg was fantastisch, continue heb ik motorrijders, defensie en andere rijders horen vragen of het ging om vervolgens weer bemoedigende woorden te krijgen voor het vervolg. Ik had deze dag voor geen goud willen missen, hoe zwaar het ook geweest is.

IMG_20140609_171901

Ik heb onderweg mensen uitgescholden omdat ze in de weg stonden, de berg vervloekt omdat, met name het laatste stuk, echt hel was. Ik heb de hele dag geleefd op cola (met suiker drink ik dat normaal nooit) en stroopwafels (dat was het enige dat smaakte) en heb dingen gezegd waarvan ik ze niet eens meer weet maar ik heb vooral genoten van alles. Mijn MS heeft de afgelopen jaren voor veel dieptepunten gezorgd en ik had twee jaar geleden echt niet gedacht dat dit tot de mogelijkheden zou behoren. Maar vandaag heeft de MS me een unieke ervaring bezorgd die ik nooit meer zal vergeten.

IMG_20140608_124257

 

Comments Off on KTMS – Review beklimming 2014

Pages

Categories

  • Archives

  • Skype

    Call MindJudo - Laurens van Gunst klik hier voor direct contact via Skype!
  • Facebook

  • Follow me on Twitter

  • Contact info

    Mobile: +31615259234

    Email: info@mindjudo.nl

Meta